just realized that, for this year, 22 september is a sunday 🤗

เยาวราชนี่มันแหล่งเสื่อมโทรมชัดๆ ร้านรวงที่เปิดในตึกดีๆ ห้องติดแอร์สะอาดสะอ้านไม่มีใครเข้า มาขายข้าวขายของระเกะระกะริมข้างทางแล้วแปะป้ายเรียกเก๋ๆ ว่า street food แถมยังโปรโมตให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเสียอีก … นี่ตกลงเราจะพัฒนาบ้านเมืองไปในทางนี้กันจริงดิ?

นานแล้วที่ไม่ได้นั่ง (นอน) อ่านหนังสือรวดเดียวจบ … ซึ่งก็คงเป็นเพราะวิธีการเล่าเรื่องที่ชวนติดตาม ผ่านตัวละครที่เรามีความรู้สึกร่วมได้ไม่ยาก แม้คำแนะนำทั้งหลายที่หนังสือนำเสนอ จะเป็นสิ่งที่เรามักรู้กันอยู่แล้วไม่ว่าจากทั้งประสบการณ์ตรง คำปรึกษาของเพื่อนๆ หรือหนังรักรอมคอมก็ตาม แต่หนังสือก็ได้ยกหลักฐานเชิงประจักษ์ต่างๆ มาประกอบ พร้อมทั้งวิเคราะห์เจาะประเด็นว่าสาเหตุเบื้องลึกเบื้องหลังคืออะไร ทำให้เราเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้กระจ่างขึ้นโดยไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นบทเรียนน่าเบื่อที่ต้องจำทนฝ่าฟันแต่อย่างใด (เพราะสำหรับหลายคน แค่รับมือกับสถานการณ์จริงก็คงลำบากใจพอแล้ว หนังสือเล่มนี้จึงทำหน้าที่ได้ดีที่ไม่เป็นตัวถ่วงเพิ่มภาระให้ผู้อ่านอีกต่อ)

ปีนี้เป็นปีที่ยุ่งและเหนื่อยมากๆ เพราะมีงานพิเศษวันเสาร์เพิ่มเติมเข้ามาในชีวิต เลยแทบไม่มีเวลาได้เล่น (และเขียนบล็อก) เลย ตอนรอบคัดเลือกเมื่อเดือนที่ผ่านมานี่แทบจะเททิ้งแล้ว ถ้าไม่เห็นว่า @lewcpe กับ @jittat กำลังสนุกสนานกับมันอยู่ เลยเจียดเวลาเท่าที่มีมาเขียนเล่นโดยไม่ได้หวังเข้ารอบแต่อย่างใด

เรื่องสั้นที่สั้นไป แถมยังพรรณาสิ่งต่างๆ ออกมาน้อยตามสไตล์คนญี่ปุ่นที่ชอบทิ้งช่องว่างเอาไว้ให้ตีความเอง เลยทำให้ไม่ค่อยอินเท่าไหร่ แถมจบห้วนปลายเปิดอีก …

ซักครึ่งเดือนก่อนอาจารย์ @jittat เอาแอพแนว Ulysses (แต่อยู่บน Android) มาให้ดู พร้อมบรรยายสรรพคุณต่างๆ นานาของมันว่าช่วยให้เขียนงานได้ไหลลื่นขึ้นมาอย่างมากมายเลยนะ ทั้งส่วนของการจดบันทึกไอเดียเล็กน้อยๆ ที่แล่นผ่านเข้ามาในชีวิตแต่ละวัน การเขียนที่เน้นเขียนจริงๆ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องจัดย่อหน้า และการติดตามเป้าหมายว่าแต่ละวันเขียนไปได้ถึงไหนแล้วบ้าง โดยทั้งหมดนี้แอพจะคอยซิงค์ข้อมูลระหว่างคอมพิวเตอร์และมือถือให้เอง

Another weekend for another BarCamp to attended, and yesterday was BarCamp Bangkhen 9, which held annually at Kasetsart University.

จำได้ว่าชอบเวอร์ชันนันทิดา แก้วบัวสายมากๆ (น่าจะเพราะแม่เปิดฟังบ่อยๆ) คิดว่าเพลงมันเข้าขั้นอมตะไปแล้ว ก็ไม่คิดว่าจะมีใครหยิบมารีเมค

ถอดใจไปตั้งแต่รอบชิงภาคกลางเพราะเจอแต่เหล่าเด็กเทพมาร่วมงานกันเต็มไปหมด แต่จู่ๆ ก็ได้รับอีเมลบอกว่าผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศระดับประเทศซะงั้น! เลยกลับมาเตรียมตัวกับ @ipats เพื่อรับศึกหนักต่อไป (จะได้ไม่ปล่อยไก่ให้คะแนนเป็นศูนย์อยู่ท้ายตาราง)

หนึ่งในไม่กี่เหตุผลที่โปรแกรมเมอร์หลายคนหลบเลี่ยงการเขียนฟังก์ชันเวียนเกิด (recursive function) คงหนีไม่พ้นความกังวลว่าจะไปทำให้สแตกล้น (stack overflow) เพราะโปรแกรมเรียกใช้งานฟังก์ชันซ้อนกันเป็นจำนวนมากเสียเกินกว่าที่สแตกการเรียกฟังก์ชัน (call stack) จะรับไหว จนได้ผลลัพธ์อันน่ารำคาญใจออกมาเป็น Segmentation Fault ในที่สุด