This summer, I came across a cool programming game called ABI-DOS, which is inspired by Zachtronics. It includes a neat little math problem: given a stream of data (as a string of text), determine if a single letter dominates the entire dataset?

ออกแบบโลโก้เล่นๆ

ปีนี้อาจารย์วัชรินทร์ชวนไปค่ายอีกครั้ง คราวนี้จุฬาฯเป็นเจ้าภาพจัดงาน โดยได้สถานที่เป็นศูนย์วิจัยทางทะเลที่อยู่บนเกาะสีชัง เลยได้ฤกษ์เปลี่ยนบรรยากาศไปติดเกาะทำงานริมทะเลแบบ literally กันเลย (งานไม่ออก ไม่ได้กลับ ถถถถถถ)

เคยกินซูชิโร๊ะสาขาที่ไทยกันมั้ยครับ? เท่าที่ผมจำได้ มันจะมีรางสองชั้น ชั้นล่างใส่ซูชิถูกๆให้หมุนวนตามสายพานไปเรื่อยๆ ใครใคร่หยิบหยิบ, ส่วนรางชั้นบนมันจะเป็น fast lane เวลาเราสั่งซูชิราคาแพงๆ/แปลกๆ มันจะวิ่งมาจอดที่โต๊ะเราแค่โต๊ะเดียวเลย

เอาตรงๆ ตอนแรกคิดว่าไม่อยากเสียเวลาแชร์ดราม่าไร้สาระงี่เง่าไรแบบนี้ … แต่เหมือนว่ามันจะวนเวียนมาให้เห็นทั้งวัน (ทำไมวะ? เดี๋ยวนี้ fb ตกต่ำขนาดที่เราไม่เห็น “โพสต์คุณภาพ” จากเพื่อนๆ แล้วเหรอ?) เลยโอเคว่าลองเขียนๆ เรียบเรียงความคิดให้มันออกไปจากหัวน่าจะดีกว่า

2031 ปีที่แม้ว่าประชากรโลกจะเพิ่มขึ้นด้วยอัตราที่ถดถอย แต่ก็ยังถือว่าเพิ่มขึ้นอยู่ดี ไม่ได้มีอัตราการตายเยอะกว่าการเกิดแต่อย่างใด

君とどこかへ行きたいんだ
ここじゃないもっと遠くまで

HKT48

みなさん、こんにちは！ネイゾッヅです。これは私の初めての日本語ブログ、間ま違ちがいがあったらごめんなさい。

Animal Crossing น่าจะเป็นเกมแนวจำลองชีวิตที่ทำให้เกิด “ความรู้สึกร่วม” (immersion) ได้ดีที่สุดเกมหนึ่ง แม้ว่าเกมนี้จะไม่ได้เลือกใช้องค์ประกอบศิลป์ที่ “เสมือนจริง” เทียบเท่าเกมอื่นๆ ก็ตาม (ภาพแบบการ์ตูนเด็ก เพื่อนบ้านเป็นสัตว์ ฯลฯ) แต่จุดที่ทำให้เรามีอารมณ์ร่วมไปกับเกมได้นั้นน่าจะเป็นผลพวงมาจากการออกแบบเกมโดยตรงผ่านระบบวัน-เวลาในเกมที่อิงกับนาฬิกาในโลกจริง (หรืออย่างน้อยๆ ก็คืออิงกับเวลาเครื่อง — ถ้าใครอยากจะ “โกง” เกมอะนะ) ส่งผลให้ร้านค้าต่างๆ ในเกมเปิด-ปิดเป็นเวลา หรือการที่เราต้อง “รอ” ถึงสี่วันในชีวิตจริงกว่าจะได้ชมดอกไม้ที่ปลูกไว้ ไปจนถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างการที่ดวงอาทิตย์มีตำแหน่งบนฟากฟ้าที่แตกต่างกันตามช่วงเวลาในแต่ละวัน (อ่านเพิ่ม: ACNH Bizarre Sundial)

เลื่อนฟีดผ่านๆ ละเห็นโฆษณาอันนี้